Ik verslikte me maandagochtend in mijn koffie. Zat ik rustig op mijn iPad door De Standaard te shufflen, bleek de Gravensteengroep alweer een vijfde manifest te hebben gepubliceerd. Heb ik er minstens drie gemist. De krant nam de interessantste passages over op haar opiniepagina´s, wat niet veel goeds deed vermoeden. Een hele bende intellectuelen bij elkaar, maar ze raken niet verder dan links tegen rechts. En Vlaanderen tegen Wallonië natuurlijk. Armzalig gedoe, en toen moest de Weekendwatcher van radio 1 nog komen.
In tijden waarin nieuws vergeten is wanneer het nog niet in de krant heeft gestaan, dacht ik na een weekend niet meer aan te kunnen komen met een onderwerp dat van voor datzelfde weekend dateert. Maar de alom geprezen weekendwatcher – een sportverslaggever met ambitie is dat – had het tot mijn verbazing ook over de Vlaamse missie naar Californië. Dan kan ik er ook wel mee door. Op zijn kenmerkende schertsende toon (waarvan ik me op een doordeweekse maandag in mijn koffie verslik) hekelde hij het gehele gebeuren. Een schoolreisje noemde hij die Vlaamse politiek op verplaatsing gevat. Hij begreep helemaal niet wat Ingrid Lieten bij Arnold Schwarzenegger te zoeken had. (Nu begrijp ik ook niet wat Lieten momenteel in de Verenigde Staten doet. Freya Van den Bossche is nog steeds in zwangerschapsverlof, wat wil zeggen dat Pascal Smet het socialistische smaldeel binnen de regering moet verdedigen. Als Vlaanderen het geluk had wekelijkse peilingen te kennen, zou sp.a ongetwijfeld zitjes zijn verloren.)
Nee, dan Kris Peeters. De weekendwatcher vond hem de slimste van de hoop. Teruggekomen om de binnenlandse crisis aan te pakken. Halsoverkop (De Standaard) terug gevlogen om een vergadering bij te wonen van de Europese ministers van Industrie. Huiswaarts gekeerd om Opel te redden (De Morgen). Van zoveel vechtkracht schiet ik vol.
Ten eerste kan het niet kloppen dat Peeters onverwachts naar Vlaanderen is vertrokken. Daarvoor had de minister-president al veel te lang weet van die bewuste vergadering. Toen maandag de missionarissen vertrokken – Amerikanen moesten worden overtuigd om in Vlaanderenland te investeren -, wist Peeters dat hij woensdag alweer zou moeten vertrekken. Dat verzweeg de CEO van Vlaanderen (De Morgen) zodat hij in ware filmstijl hals over de kop terug kon keren. Geen enkele krant leek dat door te hebben, waarmee die missie alvast geslaagd was.
Ten tweede was de vergadering die Peeters per se wilde bijwonen een non-event. Een eerste kennismaking tussen commissaris en ministers, waarbij weliswaar de toekomst van de autosector op de agenda stond, maar Opel niet aan bod zou komen. Dat bood natuurlijk opportuniteiten. Kon hij het onderwerp eigenhandig op de agenda zetten. Het Europese establishment was de zaak waarschijnlijk al vergeten, maar onze Kris valt nog liever dood dan zijn strijd voor de Antwerpse fabriek te moeten opgeven. In Het Journaal zagen we de voormalige voorman van Unizo enthousiast de hand schudden van een toevallig aanwezige arbeider. Onze CEO/vakbondsman zou zijn best doen.
Terwijl socialistisch minister Lieten op de schoot kroop bij de Terminator, zag heel Vlaanderen hoe minister-president Peeters alsnog de kastanjes uit het vuur probeerde te halen. Dat hij eigenlijk aan een dood paard trekt, kan niemand wat schelen. Dat het beeld waarschijnlijk geënsceneerd is door het kabinet Peeters, vindt geen enkele journalist het onderzoeken waard. Met Kris is het tenslotte altijd perfect. De krachttoeren die onze leider draait moeten ongetwijfeld gedroomde argumenten zijn voor de Gravensteengroep. Daar kan geen enkele Waalse minister/saboteur tegenop.
